Ninguén Morreu De Ler Poesía

Sobre Ninguén Morreu De Ler Poesía de Aldaolado

Aldaolado, ese verso libre da poesía galega contemporánea, regálanos con "Ninguén Morreu De Ler Poesía" un feixe de poemas que son como pequenas inxeccións de sentido do humor e crítica social. O título xa é toda unha declaración de intencións: unha defensa alegre e irónica da lectura poética fronte aos que a ven como algo reservado a uns poucos ou, peor aínda, como un xénero esotérico. Nestas páxinas, Aldaolado xoga coa linguaxe, cos lugares comúns e coa realidade cotiá para construír un poemario que se le cun sorriso, pero que tamén deixa pegada.

Os temas que transitan polo libro van desde o amor e o desamor ata a crítica aos vicios do mundo moderno, pasando por homenaxes á cultura popular e á propia literatura. O autor emprega un estilo directo e coloquial, con rima e ritmo que ás veces lembran as coplas ou as cantigas, pero cunha mirada actual e afiada. Non hai grandilocuencia nin solemnidade; aquí a poesía baixa á rúa, métese nos bares e nas conversas de diario, e demóstranos que, en efecto, ninguén morreu de lela. De feito, pode que faga sentirse máis vivo.

Se che apetece descubrir unha poesía que non dá medo, que se goza e que fala do que todos coñecemos, este é o teu libro. Podes lelo e descargalo de balde, e comprobar por que Aldaolado se converteu nunha voz imprescindible nas nosas letras. Porque si, ninguén morreu de ler poesía, pero moita xente cobrou vida con ela.